Εορτολόγιον Τριώδιον Πεντηκοστάριον

Καὶ μόνο στὸ ἄκουσμα τοῦ τίτλου, κάποιοι φανατικοὶ “νεοβυζαντινοὶ” θὰ ἀρχίσουν πάλι τὶς… φωνασκίες. Ποιά ὅμως εἶναι ἡ πραγματικὴ βυζαντινὴ μουσική; Ποιά ἔψαλλαν στὴ λαμπρότερη τῶν ἐκκλησιῶν τῆς πολύπαθης Κωνσταντινούπολης; Ἱστορικὰ μαθαίνουμε ὅτι εἶχε χορωδία ἀποτελούμενη ἀπὸ 200 χορωδούς. Πῶς ἔψαλλαν τόσοι ἄνθρωποι μαζὶ τὰ σημερινὰ ἀνατολίτικα μακάμια καὶ τὶς τόσες βαριοπλάνταχτες φιοριτοῦρες; Ἄρα, ἡ τότε μουσικὴ ἦταν ἁπλή, δωρική, στηριγμένη στὴ ρωμαϊκή, ποὺ μὲ τὴ σειρά της ἦταν μαθήτρια τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς.

...Κλείνοντας αὐτὴ τὴ μικρὴ ἱστορικὴ ἀναδρομή, θέλω νὰ ἐξηγήσω δυὸ πράγματα γιὰ τὶς συνθετικές μου ἐργασίες. Γνωρίζοντας ἀπὸ τὸ Ὠδεῖο
Ἀθηνῶν (Σπῦρος Περιστέρης ὁ δάσκαλος) τὴ βυζαντινὴ γραφή, προσπάθησα νὰ βρῶ τὸ ἀρχαιοπρεπὲς ἄκουσμα καὶ νὰ τὸ ντύσω μὲ τὴν ἁρμονία
ποὺ ὅλοι ἔχουμε στ᾿ αὐτιά μας. Κάποτε παραβαίνοντας τοὺς κανόνες τοῦ ὠδειακοῦ μαθήματος, ἀλλὰ μένοντας περισσότερο κοντὰ στὴν παραδοσιακὴ μελωδία.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Από τον Πρόλογο του βιβλίου