Η παραβολή του ασώτου υιού

Μέσα από μια προσεκτική και κατά το δυνατόν σχολαστική εντρύφηση στα θεία νοήματα της παραβολής του Ασώτου υιού, ο συγγραφέας επιχειρεί μια αναδίφηση στον ανυπέρβλητο πλούτο της μοναδικής αυτής θείας δωρεάς, προκειμένου να ανασύρει κάποιους πολύτιμους πνευματικούς μαργαρίτες, πρωτίστως για την δική του ψυχική ωφέλεια, είθε και για την ωφέλεια των αναγνωστών.

Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τόσο το πρόσωπο του σπλαχνικού Πατέρα, όσο και τις διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες των δύο υιών του, αναδεικνύονται μέσα από κάθε λέξη που χρησιμοποιεί ο Κύριος, καθώς το αλάνθαστο δεσποτικό στόμα δεν αναφέρει ούτε «ἰῶτα ἕν ἢ μία κεραία» μέσα στα Ευαγγέλια κατά τρόπο τυχαίο ή περιττό. Τουναντίον, κάθε λέξη και φράση Του υποκρύπτει βαθύτερα αναγωγικά νοήματα, με σκοπό πνευματικό, εκκλησιολογικό και τελικά ψυχοσωτήριο. Συγχρόνως δεν παραγνωρίζονται και οι κοινωνιολογικές, ηθικές και ψυχολογικές προεκτάσεις που ανακύπτουν μέσα από τα ψυχογραφήματα των τριών πρωταγωνιστών της παραβολής του Ασώτου, που και αυτές έχουν την θέση τους, ειδικά στην σύγχρονη εποχή.